قانون مدنی مطالب زیادی در مورد شرط صفت ندارد. یک حکم کلی در مورد شرط صفت در تعریف اشاره شده که شرط راجع به کیفیت و کمیت معامله است. تقسیم شروط صحیح قاعدتاً به اعتبار این است که چه چیزی مورد انشاء قرار می گیرد. در شرط فعل یک تعهد انشاء می شود. در شرط نتیجه، نتیجه ای از اعمال حقوقی انشاء می گردد. در شرط صفت در مورد اینکه چه چیزی انشاء می شود ابهام وجود دارد. آنچه انشاء می شود باید صلاحیت انشاء شدن را داشته باشد. شرط صفت به صورت واقعی و تکوینی مورد انشاء نیست. رنگ، کمیت، کیفیت نمی تواند مورد انشاء باشد. برخی با توجه به عدم امکان انشاء صفت معتقداند شرط صفت اصلاً شرط نیست و آن را قید مورد معامله می دانند و برخی دیگر شرط صفت را شرط به معنای واقعی که موجب ایجاد تعهد می شود، می دانند. برخی از حقوقدانان، شرط صفت را مختص به عین معین و کلی در معین می دانند و برخی این شرط را در هر سه قسم عین معین، کلی در معین و کلی فی ذمه قابل تحقق می دانند. این گونه اختلاف نظرها انگیزه ای است تا با روش توصیفی و تحلیلی برای تلاش جهت یافتن پاسخی برای این مسأله که ماهیت شرط صفت چه می باشد؟ و در کدام دسته از اموال قابل تحقق است؟ باشیم. در این پژوهش، نظری که شرط صفت را به معنای واقعی موجب ایجاد تعهد می شود و آن را مختص به اموال عین معین و کلی در معین می داند، مورد پذیرش قرار گرفته است.